Nevenschikkende en onderschikkende voegwoorden.
Voegwoorden zoals 'und', 'weil' en 'aber' verbinden gedachten, maar pas op: veel ervan veranderen de woordvolgorde in de zin.
Onderschikkende voegwoorden leiden bijzinnen in en zorgen ervoor dat het vervoegde werkwoord naar het einde van de zin verhuist.
Beide voegwoorden zetten het werkwoord aan het eind, maar 'dass' leidt een feit of bewering in, terwijl 'weil' een reden geeft.
Beide voegwoorden zetten het werkwoord aan het eind, maar 'dass' leidt een zeker feit in, terwijl 'ob' wordt gebruikt bij onzekerheid of ja/nee-vragen.
Deze vier woorden maken onderscheid tussen gebeurtenissen in het verleden (als), voorwaarden (wenn), tijdstippen (wann) en onzekerheid (ob).
Het gebruik van als, wenn of wann wordt bepaald door de tijdsfase en de aard van de gebeurtenis.
Om zinnen te kunnen vormen die grammaticaal correct zijn, is het in de Duitse taal van belang de betekenis van die voegwoorden goed te kennen. In een vertaalde vorm liggen woorden zoals “als”, “wenn” en “wann” dicht bij elkaar.
In de Duitse praktijk, maakt het gebruik van juist het ene of het andere voegwoord een wereld van verschil. Dit zowel voor wat betreft de mate waarin de geformuleerde zin ook werkelijk Duits is, als – in een aantal gevallen – voor de strekking van hetgeen uitgesproken wordt.
Andere belangrijke dilemma’s worden gevormd door de keuze van “dass” of “weil” en die van “dass” of “ob”. Wie niet als Duitstalige geboren is, heeft alleen de mogelijkheid het niveau van een native speaker te bereiken, wanneer hij of zij veel oefent. Om dat mogelijk te maken, zijn hier allerlei oefeningen met voegwoorden opgenomen.
